เผยนาทีแม่มาเห็นลูก...พลฯพัชรพงษ์ เอ่ยคำแรกแม่ไม่ต้องร้อง ผบ.ร้อย ภูมิใจเรามีทหารไว้ทำไม

Publish 2019-03-09 17:13:57


จากกรณี พลทหารพัชรพงษ์ หาลาภ ตำแหน่ง พลปืนเล็ก ร้อย.ร.112 พัน.ร.11 เหยียบกับระเบิดไม่ทราบชนิดที่อาจหลงเหลืออยู่จากเหตุสถานการณ์ชายแดนในอดีต ขณะออกลาดตระเวนในพื้นที่ชายแดนไทย-กัมพูชาในเขตรับผิดชอบ พื้นที่รวงผึ้ง อ.น้ำยืน จ.อุบลราชธานี เมื่อลาดตระเวณไปถึงบริเวณห้วยจันทร์แดงทิศตะวันออกช่องอานม้า ทางด้านทิศตะวันออกของช่องอานม้า ทำให้ขาขวาบริเวณตั้งแต่ข้อเท้าขาด ปัจจุบันรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลค่ายสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี ต่อมาพันเอกวินธัย สุวารี โฆษกกองทัพบกเปิดเผยว่า "พล.อ.อภิรัชต์ คงสมพงษ์ ผู้บัญาชการทหารบก ได้โทรศัพท์ไปพูดคุยกับ พลทหารพัชรพงษ์ และญาติเพื่อแสดงความชื่นชม พร้อมขอบคุณและให้กำลังใจว่าเราจะไม่ทิ้งกัน



 

ขณะที่เฟซบุ๊ก Wassana Nanuam ของวาสนา นาน่วม ผู้สื่อข่าวสายทหารชื่อดังก็ได้โพสต์ถึงเรื่องราวดังกล่าวด้วยว่า

 

พลทหาร ผู้แข็งแกร่ง!

 

แม้เห็นว่า ข้อเท้าตัวเองขาด แต่ยังมีสติ อดทน เข้มแข็ง.... ผบ.ร้อย ซูฮก แม้เป็นพลทหาร แต่สุดแข็งแกร่ง ไม่มีแม้น้ำตา..... มีแค่ “ยาดม” ...ชี้ ระเบิด ไม่เลือก ว่าเป็นใคร แต่ใจ ทหาร ต้องพร้อม รับทุกสถานการณ์ความสูญเสีย ขออย่าถาม ว่า มีทหารไว้ทำไม

 

“ผบ.ร้อย” โพสต์ เล่านาที “พลทหารเมฆ”พลทหาร พัชรพงษ์ หาลาภ พลปืนเล็ก ร้อย.ร.112 เหยียบกับระเบิด บริเวณห้วยจันทร์แดงทิศตะวันออกช่องอานม้า อ.น้ำยืน จ.อุบลราชธานี เมื่อ 10.40 น. 8 มีนาคม 2562

 

"ชื่นชมเมฆมาก ไม่เห็นน้ำตาแม้แต่หยดเดียว แม่มาถึงยังบอกแม่ไม่ให้ร้องไห้ " ...

 

เราไม่ต้องการคำสรรเสริญ เราไม่ต้องการความสงสาร มันคือหน้าที่เรา เราเตรียมใจไว้กับสถานการณ์แบบนี้

อยู่แล้ว เป็นสิ่งที่ผมบอกลูกน้องตั้งแต่มาทำงานชายแดนครั้งแรก...

 

 



 

 

เพราะผมคือ ผบ.ร้อย. น้องเอง ระเบิดไม่ได้เลือกยศ ไม่ได้เลือกใคร มีโอกาสเกิดขึ้นได้กับทุกคน และเราทุกคน!! ทุกคน!! ก็เดินลาดตระเวนเหมือนกัน

 

น้องเองเดินเป็นคนที่สาม คนแรก คนสอง ไม่เป็นไร แต่โชคชะตานั้นมาเกิดกับน้อง ...

 

ผมในฐานะคนหนึ่งที่รับผิดชอบน้องอยู่ ต้องบอกว่าเสียใจ เสียใจกับการสูญเสีย เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

แต่ดีใจในความเป็นทหารของน้อง และลำบากใจ ลำบากใจที่สุดในการพูดกับครอบครัวน้อง...

 

แต่ความกังวลนั้นผมก็น้อยลง เมื่อผมได้พูดกับ พ่อ กับแม่ และยายน้อง ผมรู้เลยน้องแข็งแกร่งได้เพราะใคร ชื่นชมครอบครัวน้องมาก แน่นอนเราทุกคนเสียใจ ผมเสียใจมากเท่าไร พ่อแม่น้องยิ่งหลายร้อยเท่ากว่าผมมาก

 

ยิ่งตัวน้องแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง แต่ทุกคนไม่มีใครทำให้ความหดหู่นั้นมาลดทอนกำลังใจเลย

 

 

... ผมคงไม่บอกว่า เรามีทหารไว้ทำไม เพราะเราทำตามหน้าที่ ซึ่งหน้าที่เราไม่เคยเลือกสถานที่ แค่ทำเพื่อประเทศชาติก็พอ

 

ทหารในเมืองวันหนึ่งก็ต้องมาชายแดน ทหารชายแดนวันหนึ่ง ก็ต้องมีทำหน้าที่ในเมือง ทุกคนมีความเสี่ยงหมด ...

 

ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีพอ ทุกๆอาชีพ แล้วสังคมจะดีเอง ....

 

สุดท้ายตัวผมคงไม่มีวันลืมและทอดทิ้งน้องแน่นอนเป็นความทรงจำที่แฝงด้วยทุกความรู้สึก

 

และถ้าขออะไรสักอย่างได้ ก็คงขอให้อย่าลืมคนที่เสียสละเพื่อแผ่นพื้นดินเรา ไม่ว่าจะอาชีพอะไรก็แล้วแต่...

 

 

 

 

ขอบคุณเฟซบุ๊ก : Wassana Nanuam

เพจ:No Play